Eg havi tvær tíkar av slagnum Italienskur mjáhundur, eisini kallað miniature greyhound. Tær eru klæntrasligar, smáar og vita væl at tær mugu ansa sær fyri baldrasligum børnum og hundum.
Vit hava frá byrjan luttikið á hvølpaskeiðum hjá HUFF og HUFF sosialisering. Hetta fyri at venja og fyri at venja hundarnar við aðrar hundar av ymiskum støddum og skapum.
Á hesi sosialisering vóru hvølparnir frá byrjan javnt smáir og ungir. Sum teir vaksa til veksur eisini munurin á stødd og aktivitetsstøði.
Mínir hundar eru aftirhaldandi og tíma ikki at berjast men spæla meira sum kettir, við at arga, renna undan og eftir hvørjum øðrum.
Hinir hvølparnar vóru fleiri av gravveiðihundaslag og baldrasligir. Hetta hevði við sær at mínir hildu seg aftanfyri míni bein og luttóku ikki í spælinum.
Sama skilið var við teimun av slagnum chihuahua.
Tann av mínum sum er meira sjálvsikkur byrjaði at vera illsint inná hundar vit hitta - bara at byrja við og so var alt í lagi. Men hetta bleiv ein sera keðiligir atburður. Hin sum er meira afturhaldandi, bleiv enn meira so, og vildi als ikki hitta hundar.
Vit avgjørdu at skilja okkum í tveir bólkar av hundum, uml. 3 kg og teir í eru á leið 8 - 10 kg. Villbassarnar spældu og leikaðu í sum vant, mestsum allir í pubertetinum. Fyrstu ferð vóru smáu hundarnar stillir, men gingu eitt sindur meira frítt. Chihuahuarnar spældu meira og minni vilt.
Longu næstu ferð legði mín lítla sarta upp til spæl og rann eitt sindur runt, so eg var ordiliga glað.
Tað gongur framá við henni og eg vóni at hon fær bygt sær sjálvsálitið ordiliga væl upp.
Hendan royndin hevur vissað meg í hvussu týdningarmikið tað er at hundar hittast og at teir hittast við nøkulunda javnlíkum.
Fríða Matras Brekku
No comments:
Post a Comment